Politie en wetenschap in Nederland: it takes two to tango

Abstract

De relatie tussen politie en wetenschap is al op vele meer en minder verbloemende manieren beschreven. In wetenschappelijke artikelen werd gesproken over een spanningsvolle verhouding of over een soms moeilijke relatie tussen oude geliefden. Op soms neerbuigende wijze werden in het verleden al eens vergelijkingen gemaakt met een dovemansgesprek tussen de echte wereld en de ivoren toren (Bronitt 2012). In dit artikel wordt de relatie tussen politie en wetenschap in Nederland verder uitgediept. We vertrekken vanuit een beschouwing van de recente literatuur, die tot het besluit leidt dat tegenwoordig in Nederland sprake is van een spanningsveld waar overheid en politie de wetenschap willen instrumentaliseren (beleidsonderzoekstraditie), terwijl bij de wetenschap onafhankelijkheid voorop staat (kritische onderzoekstraditie). Dit verhult echter de grote complexiteit van de politiewetenschappelijke arena. Om dat beter te kunnen duiden, is het nodig een overzicht te geven van de Nederlandse instellingen waar de onderzoeksimpulsen vandaan komen, de leidende onderzoeksagenda’s voor politieonderzoek in Nederland, en de onderzoeksonderwerpen die de meeste aandacht krijgen van individuele onderzoekers. We eindigen dan ook met een voorstel om de relatie tussen politie en wetenschap te zien als een spectrum, en niet als een keuze tussen twee mogelijkheden.