Wat offline niet mag, mag ook online (soms) niet: Internetexceptionalisme als bescherming voor de uitingsrechten van gebruikers

Abstract

Wat offline niet mag ook online niet. De Nederlandse en Uniewetgever drukken steeds vaker uit dat het normenkader op onlineplatforms gelijk is aan de offlinewereld. Hoewel de Nederlandse wetgever in het geval van doxing heeft gekozen voor een strafbaarstelling wordt desinformatie binnen de EU enkel online gereguleerd. Ook de digitaledienstenverordening volgt een exceptionalistische benadering waarbij, bijvoorbeeld, tussen onlineplatforms en zeer grote onlineplatforms wordt gedifferentieerd. Deze bijdrage bespreekt deze exceptionalistische benadering en laat zien dat het in het belang van de vrijheid van meningsuiting (zowel online als offline) kan zijn om te differentiëren tussen online en offline normstellingen.