Onderlinge overheidsaansprakelijkheid voor schendingen van Europees recht. De complexiteit van het adagium 'de veroorzaker betaalt' in een veellagige rechtsorde

Abstract

In ons recht draagt in beginsel ieder zijn eigen schade. Voor het __verplaatsen__ van schade, bijvoorbeeld naar de veroorzaker ervan (onder het motto __de veroorzaker betaalt__), dient een bijzondere reden te zijn. Deze kan zijn gelegen in de idee dat de persoon die verwijtbaar schade veroorzaakt, die schade dient te vergoeden. Dit houdt dus een reactie van de rechtsorde in op rechtens verwijtbaar gedrag. De keuze om schade te verplaatsen, is altijd een (rechts)politieke. Onlangs is deze keuze gemaakt voor het verplaatsen van schade die op grond van EU-recht voor rekening komt van de Nederlandse Staat. Met de inwerkingtreding van de Wet Naleving Europese regelgeving publieke entiteiten (Wet NErpe) in 2012 kan deze schade door middel van een verhaalsrecht van de Staat worden verplaatst naar de veroorzakers ervan, zogenoemde publieke entiteiten. Dit zijn bijvoorbeeld medeoverheden, aanbestedingsplichtige entiteiten en concessiehouders. Ook de omgekeerde situatie doet zich voor. Door EU-recht te schenden kan de Staat schade veroorzaken die voor rekening komt van publieke entiteiten zoals medeoverheden. Voor het verplaatsen van die schade heeft de wetgever niet voorzien in een bijzonder verhaalsrecht. In dit onderzoek staat centraal het verplaatsen van de ene overheid naar de ande re van schade die is terug te voeren op een schending van EU-recht of het EVRM. Onderzocht is of, en zo ja hoe de ene overheid zich naar huidig recht op de ande re zou (moeten) kunnen verhalen en welke voorwaarden vanuit het positieve recht aan een dergelijk verhaalsrecht zouden moeten worden gesteld