Spatial management in Indonesia : from planning to implementation : cases from West Java and Bandung : a socio-legal study
Abstract
Moeliono heeft gekeken naar de ruimtelijke ordening, op papier en in
de praktijk. Hij vraagt zich af of de Indonesische wetgeving burgers
voldoende beschermt tegen onrechtmatig optreden van de overheid. Dat
blijkt helaas niet het geval. De lokale overheid is eenzijdig gericht op economische groei en voert een weinig consistent beleid op het gebied van ruimtelijke ordening. Bovendien blijkt de wetgeving niet eenduidig te zijn, wanneer burgers verdreven dreigen te worden en voor hun rechten willen opkomen. Vergunningen In praktijk vormen vergunningen het belangrijkste beleidsinstrument voor het grondgebruik. Bovenop de bestuursstructuur, gedecentraliseerd na de val van Soeharto, is nu een top-down planningsmechanisme gelegd. Verwarring alom. Ambtenaren bepalen tot in detail wat wel en wat niet mag, zonder daarbij veel aandacht te schenken aan de lokale bevolking. Zelfs als de vergunningverlening duidelijk in strijd is met de regels, is het moeilijk te achterhalen bij welke instantie je verhaal kunt halen. Moeliono’s case studies van West-Java en Bandung leveren zo een somber beeld op van de ruimtelijke ordening. Die zou alleen kunnen verbeteren door de wetgeving grondig te herzien en de bestuurspraktijk te veranderen.
