L'enseignement du droit civil à l'université d'Orléans du début de la guerre de Cent ans (1337) au siège de la ville (1428)
Abstract
De universiteit van Orléans is een belangrijk centrum voor juridisch onderwijs geweest, met name ook voor studenten uit Duitsland en de Nederlanden. In de traditie van onderzoekingen van E.M. Meijers en anderen die haar belang in de dertiende eeuw hebben aangetoond, toen zij een geduchte concurrent voor Bologne vormde, beschrijft deze studie een onderbelichte periode uit haar geschiedenis, die tijdens de Honderdjarige Oorlog. Aan de hand van de levensgeschiedenissen van vier van de meest invloedrijke professoren (Jean Nicot, Bertrand Chabrol, Géraud Bagoilh en Jean Noaillé) wordt het onderwijs in het civiele recht in Orléans tussen 1337 en 1428 in kaart gebracht. Naast gegevens over hun leven, hun werken en hun omgeving (leermeesters, collegae en leerlingen) toont deze studie enerzijds de invloeden die deze hoogleraren hebben ondergaan van auteurs uit Frankrijk en Italië; anderzijds laat zij de invloed van hun denkbeelden op andere centra van rechtsgeleerdheid in Europa zien. Behalve deze historische beschrijving van de Universiteit van Orléans ontsluit het werk ook een aantal geschriften van Orléanese professoren. Uit acht van de ongeveer vijftig handschriften waarop de studie is gebaseerd zijn aanzienlijke passages geannoteerd uitgegeven. Het uitgebreide notenapparaat en de registers maken het werk tot een belangrijk naslagwerk voor deze periode in de rechtsgeschiedenis van Frankrijk, Duitsland en de Nederlanden.
