Disease system analysis between complexity and (over) simplification

Abstract

Het onderzoek in het proefschrift heeft betrekking op het opzetten van een theoretisch kader voor het modeleren van ziekteprogressie op een mechanistische grondslag. De nadruk ligt op de uitwerking van dit concept voor een chronisch progressieve ziekte; postmenopausale osteoporose. De onderliggende aanname is dat een betere, samenhangende, beschrijving van dit soort ziektes wordt verkregen door de combinatie van 1) een wiskundige structuur gebaseerd op het onderliggende biologische mechanisme met 2) fysiologische data die de ziekteprogressie en de behandelingseffecten weergeven. Het onderzoek heeft aangetoond dat het modeleren van postmenopausale osteoporose op basis van een ziektesysteem analyse (__disease system analysis__) leidt tot waardevolle inzichten in zowel symptomatische als beschermende (ziekte modificerende) effecten op verschillende biologische markers. Er kan gesteld worden dat deze mechanistische ziektesystemen een __kennisbank__ kunnen en moeten vormen om een beter ge_nformeerd besluitvormingsproces tijdens de ontwikkeling (farmaceutische industrie), de beoordeling (overheden) en uiteindelijk het klinische gebruik van geneesmiddelen. Ziekteprogressie modellen maken het steeds beter mogelijk om informatie vanuit meerdere bronnen samen te voegen op basis van de kennis over het geneesmiddel en de ziekte. Met toenemende kennis over het systeem en de behandelingseffecten van bestaande en nieuwe geneesmiddelen kunnen deze modellen continue worden verbeterd en ingezet in het onderzoek en gebruik van deze middelen. Uiteindelijk leidt dit tot een meer effici_nte en kosteneffectieve benadering van geneesmiddelontwikkeling en het klinisch gebruik van geneesmiddelen. Het is van groot belang dat de farmaceutische industrie, academische instellingen en de overheid verder samenwerken aan het onderzoeken en vergroten van de mogelijkheden van een dergelijke gestructureerde aanpak (www.tipharma.nl).